De uitgangspunten van het Daltononderwijs.

Het Daltononderwijs is ontstaan in de Verenigde Staten. Miss Helen Parkhurst was daar onderwijzeres aan een eenmansschool. Zij gaf onderwijs aan een groep van ongeveer 40 kinderen van zeer verschillende leeftijden. Haar probleem was daarbij, hoe zij al die verschillende kinderen tot hun recht kon laten komen. Op grond van nieuwe onderwijsopvattingen begon zij te experimenteren. Om een groep kinderen iets uit te kunnen leggen, moest een andere groep zelfstandig werken. Ze schiep ruimte en vrijheid om de kinderen de gelegenheid te geven zelfstandig te werken aan een afgesproken taak en in onderlinge samenwerking hun moeilijkheden aan te pakken. De drie basisbegrippen bij het Daltononderwijs zijn vrijheid, samenwerking en zelfstandigheid.

Wat doen we al, wat kunnen we verbeteren en wat willen we nog? Dat zijn blijvende vragen bij een school in ontwikkeling.
De prioriteit van de school is, heel logisch, het behalen van resultaten. Het behalen van resultaten kan op cognitief gebied, maar om op cognitief gebied te kunnen slagen moet het sociaal –emotionele gedeelte niet vergeten worden.

Het leren van en aan elkaar en het gebruik maken van kwaliteiten is essentieel, zowel voor de kinderen als voor de  leerkrachten. De kunst is om de kwaliteiten van iedereen zo goed mogelijk te ontwikkelen.
Het gaat om de kwaliteit van het onderwijs. Maar ook een school die veel kwaliteiten bezit zal ervoor moeten zorgen dat een kind zich goed voelt. Een kind dat met plezier naar school gaat leert gemakkelijker dan een kind dat met tegenzin gaat.

We zijn als team altijd aan het ontwikkelen, maar ook (en misschien wel vooral ) op een Daltonschool moeten we rekening houden met elkaar. We moeten het samen willen, er samen achter staan. We kunnen niet alles tegelijk en willen ook niet altijd alles op een bepaald moment. We willen als team aan de slag met onze wensen. We willen een eenheid vormen en met de neuzen dezelfde kant op wijzen. Dit is alleen mogelijk door te blijven communiceren. De ontwikkeling van een Daltonschool zal nooit een eindpunt bereiken, omdat de kennis en de maatschappij telkens veranderen. We proberen daarbij zoveel mogelijk te leren van ervaringen. Ook maken we graag gebruik van de kennis binnen en buiten ons eigen team.
We willen op school de leerlingen steeds meer mee laten denken en doen. Hier gaat een jarenlang proces aan vooraf, waarin we als school vertrouwen in elkaar moeten hebben en ook veel vertrouwen moeten geven. Wie iemand vertrouwen schenkt, maakt een ander betrouwbaar. Wat heeft deze leerling nodig om te leren lezen, schrijven, een werkstuk te maken, sociaal vaardiger te worden? Steeds opnieuw onderzoekt de leerkracht wat een individuele leerling nodig heeft om verder te komen in zijn ontwikkeling. De leerkracht schept de voorwaarden zodat iedere leerling zich kan ontplooien.

In het basis- en voortgezet onderwijs is de Daltonpedagogiek te herkennen in de volgende aspecten:

• Er zijn verschillende vormen van zelfstandig werken.
• De leerkracht gaat uit van het eigen vermogen van de leerling tot leren, wat onder andere blijkt uit keuzevrijheid op een moment van de dag.
• De inrichting van de ruimte maakt zelfstandig werken en samenwerken mogelijk.
• De leerlingen kijken de oefenstof zoveel mogelijk zelf na.
• Specifiek voor het basisonderwijs: er wordt gewerkt met takenbord/takenblad en dagkleuren.

Vanuit het team hebben we alle omschrijvingen van Dalton samengevoegd en daar komt de volgende beschrijving uit:

We willen de kwaliteiten van kinderen naar voren laten komen door de kinderen het onderwijs te bieden dat ze verdienen. De kinderen moeten zich in hun eigen tempo kunnen ontwikkelen met de juiste stimulans/motivatie. De kinderen moeten voorbereid worden op de maatschappij waarin ze zowel zelfstandig als samenwerkend bewuste keuzes kunnen maken.
Dalton is voor ons een manier waarop we als leerlingen en leerkrachten met onszelf en elkaar om willen gaan.